سلام به همه کسایی که میان تو وب ما ....

خواستم بگم که مطلب قبلی رو من نوشته بودم نه رامین در ضمن قصد من از نوشتن این مطلب توهین به هنرمند جهانیمان نبود( چون خودم یکی از طرفداراش بودم و دوسش داشتم نمیدونم چرا بعضیا بدبینن و از جنبه های بد نیگا میکنن )

در ضمن خطاب به کسی که فکر میکنه ما سطحی فکر میکنه بگم که ما همچین آدمی نیسیم که اگه بخوایم آپ کنیم بدون فکر و اطلاعات کافی اونو بنویسیم . اینو بدونین هر کسی یه نظر متفاوت داره ...

زیبییی خیلی چیز خوبیه اما بهتره به جای زیبایی ظاهر به فکر زیبایی اخلاق و رفتار باشین بای

 رامین عزیزم :

عشق را از شمعی آموختم که تا آخرین لحظه ی زندگی برای معشوقه ی خویش گریست ...

عشق را ازپروانه ای اموختم که در راه عشق خود جان باخت ..

اما من نه مثل پروانه بودم نه مثل شمع. نه زیبایی  ماه را داشتم نه

جذا بیت خورشید را. نه معرفت  غم را داشتم و نه محبت

بهار را ...

اما با این وجود تو با من سوختی و ساختی

پس در حقیقت عشق را از تو اموختم ....

تو بودی که به من آموختی :

من  + تو  ---- >  ما

 از اعماق قلب صورتیم دوووووووووووووستت داااااااااااارم

دوستدارت: دختر صورتی

امضاء:

هوالعشق

آسمان غمگین بود. نفس صبح از کوچه های تاریک شهر می گذشت.برلب پنجره ی

نیمه بازی رسید دختری را دید که با شاخه گلی پژمرده در دست بر روی صندلی کنار

شومینه خوابیده بود.نسیم صبح جلوتر آمد و آرام گونه های دختر را نوازش داد. دختر

به خود تکانی دادوآرام چشمانش را گشود...

به پنجره ی نیمه باز نگاهی انداخت هوا نیمه تاریک بوداز جایش برخاست و به سوی

پنجره رفت. پرده هارا کنار زد.درب پنجره را کاملا گشود و اجازه داد تا موهایش در

نوازش باد به رقص آیند. چشمانش را بست بار دیگر اتفاقات دیشب در ذهنش نقش

بست. ناگهان اشک از چشمانش سرازیر شد.لبهایش را گزیدو با صدای

 لرزانی گفت:

ای نسیم صبح مرا نیز با خود ببر بگذار که بر بالت نشینم سبک بال و بی پروا تا اعماق

آسمان پرواز کنم. مرا ببر تا به جنگ مرگ روم و شیشه ی عمر معشوقه ام را از او

پس بگیرم...

جملات آخر را با ناله و فریاد گفت و از اعماق قلب آتشینش گریست...

برگشت و برروی تخت نگاهی انداخت پسر با صورتی بیرنگ لبهایی کبود و با

 چشمانی باز

به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود ...

او دیگر نبود... او مرده بود.

***********************************************************

می دونم داستان مبهمی بود اما...امیدوارم شیشه ی عمر معشوقه

هاتون هیچ وقت نشکنه ...

شاد و خرم باشید نظر یادتون نره

چه غمگین است لحظاتی که با عشق انس گرفتی را با

اشک چشمانت سپری کنی...

راامین کجایی تو؟؟؟؟؟

کجایی ؟؟؟؟؟ کجایی؟؟؟؟؟

؟؟؟

؟؟

؟

خیلی سخته که آدم انقد دلش پر باشه اما تا بخواد

بنویسه هیچی تو ذهنش نیاد ...

همش ورقه های سفیدت رو خط خطی و پاره کنی...

وقتی که  نیاز به عشق رو داشته باشی وقتی وابسته

باشی وقتی یه چیز توی وجودت بیقراری می کنه ...

انتظار...

من انتظار رو به رنگ نارنجی میبینم چون مثل برگ

درختهای پاییزیه که تو فصل خزان در انتظار سبز شدن

دوباره زرد و خورد میشن ...

شایدم  مثل یه آدمی مثل خودم که با اومدن فصل پاییز

دلم می گیره و غمگین میشم ...

می دونم الان فصل پاییز نیست ...

اما فصل سبز بهاری هم برام مثل یه پاییز سرد و غم

انگیزی شده ...

من الان نمی دونم دارم چی می نویسم شاید بعدها به

نوشته هام بخندم ...

اما حس غریب انتظار توی وجودم بیقراری می کنه ...

مثل پاییز

مثل برگ

مثل خزوون

دوستت خواهم داشت بي آنکه بگويم

درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني

گوش خواهم داد بي هيچ سخني

در آغوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني

در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حراراتي

اينگونه شايد احساسم نميرد

باز می خواهم بنویسم....

دوست دارم همچون همیشه با قلم قرمز رنگی از خون خودصفحه بی خط رویاهایم را خط خطی کنم.

ای کاش از این جا تا قلب تو راهی بود تا می توانستم قلبت را به تسخیر کشم...

وای کاش همچون قاصدک بر بال باد نشینم تا مژده عشق بر تو گویم...

من بی رنگ تر از اشکی هستم که از مژگانت جاری می شود.پاک تر از احساسی هستم که یخواهی

آن را حس کنی!!!

شب هایت جاویدان و روزهایت پرشور باد.ای کسی که چون الماس بر حلقه طلایی رنگ وجودم

می درخشی...

تنها.....

تنها....

باورم کن!!!

دلم گرفته بازم هوای گریه داره...

انگاری قلب خستم برام یه هدیه داره

دلم به لرزش اومد که ناگهان شکستم

خودم شدم باعث این رنج قلب خستم

تنها شدم دوباره منو  یه قلب  زخمی

روزام همش سیاهه دیگه نداره رنگی

اشکای دونه دونم روگونه هام جاری شد

دلم برای برگشت به عهد خود راضی شد

منی  که عاشقونه  برای  تو  شکستم

زنجیرعهد و پیمان برای خود گسستم

می خوام بگم که اینبار منم که با تو هستم

منم  که   گر  نباشی  بی تو  تباه و خستم

سلام عزیزان چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ تعجب می کنین؟؟؟؟

نه بابا خود خودمم (دختر صورتی)این شعر از خودمه و تقدیمش می کنم به رامین(پسر آبی)

احساساتی ترین متن عمرم...

یه اتاقی باشه گرمه گرم..روشنه روشن..

تو باشی منم باشم..

کف اتاق سنگ باشه سنگ سفید..

تو منو بغلم کنی که نترسم..که سردم نشه..که نلرزم..

اینجوری که تو تکیه دادی به دیوار..پاهاتم دراز کردی..

منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکیه دادم..

با پاهات محکم منو گرفتی ..دو تا دستتم دورم حلقه کردی..

بهت می گم چشماتو می بندی؟

میگی اره بعد چشماتو می بندی ...

بهت می گم برام قصه می گی ؟ تو گوشم؟

می گی اره بعد شروع می کنی اروم اروم تو گوشم قصه گفتن..

یه عالمه قصه طولانی و بلند که هیچ وقت تموم نمی شن..

می دونی؟

می خوام رگ بزنم..رگ خودمو..مچ دست چپمو..یه حرکت سریع..

یه ضربه عمیق..بلدی که؟

ولی تو که نمی دونی می خوام رگمو بزنم ..تو چشماتو بستی ..نمیدونی

من تیغ رو از جیبم در میارم..نمی بینی که سریع می برم..نمی بینی

خون فواره می زنه..رو سنگای سفید..نمی بینی که دستم می سوزه

و لبم رو گاز می گیرم که نگم اااخ که چشماتو باز نکنی و منو نبینی..

تو

تو داری قصه می گی..

من شلوارک پامه..دستمو می ذارم رو زانوم..خون میاد از دستم میریزه

رو زانوم و از زانوم میریزه رو سنگا..قشنگه مسیر حرکتش..

حیف که چشمات بسته است و نمی تونی ببینی..

تو بغلم کردی..می بینی که سرد شدم..محکم تر بغلم میکنی که گرم بشم..

می بینی نا منظم نفس می کشم..تو دلت میگی آخی دوباره نفسش گرفت.

می بینی هر چی محکم تر بغلم می کنی سرد تر میشم..

می بینی دیگه نفس نمی کشم..

چشماتو باز میکنی می بینی من مردم..

می دونی ؟ من می ترسیدم خودمو بکشم از سرد شدن ..از تنهایی مردن..

از خون دیدن..وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم..

مردن خوب بود ارومه اروم...

گریه نکن دیگه..من که دیگه نیستم چشماتو بوس کنم بگم

خوشگل شدیاااا

بعدش تو همون جوری وسط گریه هات بخندی..

گریه نکن دیگه خب؟ دلم می شکنه..

دل روح نازکه.. نشکونش خب؟؟