آخرین دست نوشته من

طرحی است

از رویای رسیدن

که به آن می اندیشم

                         و امروز …

                                        غم دوری از هم

                                         فاصله ایست جاوید

                                         میان آن رویای کودکانه

                                         و این واقعیت تلخ

                                         اما ،

                                         صادقانه...

تو این شبای عاشقـــــــــــی

ترانه ای نمی چکه

دلم پر از حرفه ولی

حرفی نداره که بگه

بگو با کی بگم از دل

دلم غمگین و تب داره

تحمل کردن دوریت برام سنگین و دشــــــــــــــواره

تو این شبای عاشقـــــــــــی

ترانه ای نمی چکـه

دلم پر از حرفه ولی

حرفی نداره که بگه

بگو با کی بگم از دل

دلم غمگین و تب داره

تحمل کردن دوریت برام سنگین و دشواره

چرا اون که عاشقش بودم از من گذشت از من گذشت

چرا هر چی دعا کردم برگرده برنگشت برنگشت

چرا باورش برام سخته

که تو دوری از من و شادی

از خدامه که خوش باشی اگه یار دگه ای داری

تو شبای عاشقـــــــــــی

ترانه ای نمی چکه

دلم پر از حرفه ولی

حرفی نداره که بگه

بگو با کی بگم از دل

دلم غمگین و تب داره

یکی نیست بار غمهاتو بیاد از سینه برداره

چرا اون که عاشقش بودم از من گذشت از من گذشت

چرا هر چی دعا کردم برگرده برنگشت برنگشت

چرا باورش برام سخته

که تو دوری از من و شادی

از خدامه که خوش باشی اگه یار دگه ای داری

خانه ام بی آتش ،

دست هایم بی حس و نگاهم نگران ...

می تونی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس

این قلم ، این کاغذ ، این همه مورد خوب !!!

راستش می دونی ؟ طاقت کاغذ من طاق شده ،

پیکر نازک تنها قلمم ، زیر آوار دروغ خرد شده !!!

می تونی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس ...

می تونی تو از این وحشی طوفان بنویس ،

طاقتش را داری که ببینی هر روز ،

زیر رگبار نگاهی هرزه

صد شقایق زخمی و هزار نیلوفر بی صدا می میرند ؟!!!

اگر اینگونه ای آری بنویس ،

من دگـر خسته شـدم ...

باز تا کی به دروغ بنویسم :

" آری می شود زیبا دید !! می شود آبی ماند !!! "

گل پرپر شده را زیبایی ست ؟!

رنگ نیرنگ آبی ست ؟!

می توانی تو بیا ، این قلم ، این کاغذ ...

بنشین گوشه ی دنجی و از این شب بنویس !!

قسمت می دهم امّا به قلم ،

آنچه می بینی و دیدم بنویس

از خدا ،
        از قفس خالی عشق ،

                                از چراگاه هوس ،

                                                    از خیانت ،

                                                               از شرک ،

                                                                         از شهامت بنویس !!!

          بنویس از کمر بـیـد شکـسته ،

          آری از سکـوت شب و یک پنجره ی ساکـت و بـسته ،

از من

" آنکـه اینگـونه به امّـید سبب ساز نـشـسته "

از خود ...

هـر چه می خواهی از این صحنه به تصویر بکـش :

(( صحنه ی پـیچش یک پیچک زشت دور دیوار صدا ... ))

حمله ی خفاشان ، مردن گـنجشکان !!!

جرأتش را داری کـه بـبـینی قلمت می شکـند ؟ کاغـذت می سوزد ؟!

طاقـتش را داری کـه بـبـینی و نگـویی از حق ؟!

گـفـتن واژه ی حق سنگـین است ؟؟

من دگـر خـسته شـدم

می توانی تو بیا ، این قـلم ، این کاغـذ

این همه مورد خوب ...

باردیگر

تمام خستگی ام را

در کوچه پس کوچه های یادت

فریاد می زنم

همه نبودن هایت را

با خودم تکرار کنان

زمزمه می کنم

و شکوه صمیمی لبخندت را

بر آستان دلتنگی هایم

می آویزم

هرروز

بارها و بارها

بی آنکه خواب نازک پلک هایت را پریشان کنم

با ساده ترین واژه عاشقانه

تورا به نام می خوانم

و تو

تمام حسرت نگاه صادقم را

به غربت واژه ها

پیوند می زنی

و مرا در اندوه رخوتناک لحظه های نداشتنت

جا می گذاری

طبیبان بر سر بالین من آهسته می گفتند:

که امشب تا سحر این عاشق دلخسته می میرد

ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا به پا خیزد...

چه سنگین می رود این مرده از بس آرزو دارد...!!!

جدا شديم .. ولي .. تو در من هنوز باقي موندي ..

تو در چشمام اشك مي شي و مي يايي ..

چطوري من زنده هستم اي زندگي بي تو ..

درد هست و درد باقي مونده تو سينم ..

در اينجا حتي حاضر نيستم به اندازه يه دم و باز دم زنده باشم ..

الان ديگه عادت كردم به اينجور زندگي كردن ..

تو هر لحظه با مني در تاركي شب ..

تو نزديك مني در روشني و سحر ..

فراموش كردن ضربان براي قلب خيلي سخته ..

الان ديگه عادت كردم به اينجور زندگي كردن ..

                                       همه اين خاطرات ..

                                                   همه اين خاطرات ..

                                                                  خار هستن ..

بزنينشون كنار ..  نابودشون كنين ..

عشق یعنی خاطرات بی غبار

عشق یعنی "بی تو هرگز ...پس بمان "

من فقط اينو مي دونم كه اون خيلي خوبه ..

ولي براي  فرستادن نامه نياز به آدرس داريم ..

براي محبوبم نامه نوشتم  ..

                               اي دلربا كوچه دل ، شهر وفاست ..

نمي دونم اين نامه به كجا مي ره .. ؟

و نمي دونم با خوندنش چه داستاني درست مي شه .. ( شايعاتي)

اگه نامه منو  كسي ديگه بخونه ..

                    اگر نامه به دست اون نرسه ..

                           واي چه سرانجام بدي .. دلم الكي رسوا مي شه ..

                    اينجوري نشه ..

                    اينجوري نشه ..

                    من شب و روز دعا كردم پيش خدا ..

اين برگ يه درخت نيست ..

اين يه تيكه كاغذ نيست ..

اين ( نامه) خواهش اين دله .. در اين ( نامه) زندگي من هست ..

نكنه عذابي بياد و اين ( نامه) تو مسير گم بشه ..

من خيلي سفارش كردم وقتي بردمش پست خونه ..

چندين مدت من نگاه م  ، به در بود كه جواب نامه ام بياد ..

يك روز اون نامه برگشت خورد ..

                                          و پستچي گفت ..

                                          آدرس اين نامه .. در اين پست خونه نيست ..

                                           هيچ جاي دنياهم نيست ..

                                                                      هيچ محبوبي با اين اسم ..

                                                                           هيچ كوچه اي با اين اسم ..

                                                                                   هيچ شهري با اين اسم ..

نيست ..

پس چرا .. از اون زمان تا الان اسم همه اينها هست .. چرا هنوز مردم حسشون مي كنم .. آيا همه اينها خيالاته .. آيا همه اين حرفها در دنيايي خيالي من وجود دارن ..

باشه .. درست .. من يه دنيا خيالي دارم .. از عشق تو ذهنم .. اينه كه يه دنيا كوچيك ساختم براي خودم و براي تو .. براي اينكه با هم باشيم .. براي اينكه فقط عشق رو ببينيم و يك زندگي عادي داشته باشيم .. آيا اين خواسته من خيلي بزرگه .. من اين دنيايي خيالي رو دوست دارم .. دوست دارم اينقدر با همه مشكلات .. اين دنيا رو با هم داشته باشيم .. تو ذهنمون .. اونجوري جلوي مشكلات وايسيم .. با هم .. ولي .. خوب قبول مي خوايين خنده .. و خوشي منو ببينين .. ولي بدون تو .. نه من حال دارم و نه آينده اي .. خاطرات گذشته يادت رفته .. باشه قبول .. براي آينده باز خاطره مي سازيم .. ولي يه نفره كه نمي شه .. خاطره اي ساخت .. نمي شه ..

به قول خيلي ها تو منو فراموش كردي ..

                     فراموش كردي ..

                       فراموش ..

تو كه نيستي .. هيچي نيست ..

اينم قبول كه دنيا بزرگه .. و قشنگ ..

ولي ..

تو كه نيستي .. هيچي نيست ..

باشه دير بيا .. و منو باز به گريه ام بنداز .. ولي .. از يك طرفي بيا ..

                                                                               بيا ..

در چشمهاي من صورت تو ديده مي شه ..

مثل خودت ..  باطنتم قشنگه ..

هر جا چشمهام نگاه مي كنن .. هر جام كه مي رن ..

اين نگاهاي ديونه من

                         دنبال تو هستن ..

من زندم .. ولي اين كجاش زندگي يه ..

اي زندگي من .. كجا گم شدي ..

«برد آرام دلم، یـار دلـــــــــــــــــــــــارام کجاست؟» «آن دلارام که برد از دلم آرام کجاست؟»

می‌کشد از کمرم هجر دماری که مپرس آن شفای کمر عاشق دلزار کجاست؟

می‌برد هوش مرا آن نفس باد صبا آن نفس‌کش که برد از سر من هوش کجاست؟

می‌دود از دل من غم، اگرم باز آید گو مرا، مرهم این دل، که غمم شست کجاست؟

نکردم من در اين دنيا گناهي

فقط کردم به چشمانت نگاهي

اگر باشد گناه من نگاهي

مجازاتم بکن هر طور که خواهي

عشق آنچيزيست که در اوج خستگي لبخند را به لبان تو مي آورد

تنها براي چشمان مهربان تو مي نويسم .اي که دلت از جنس دريا نگاهت تکه اي از

آسمان است.اگر براي دنيا يک نفري براي من تو يک دنيايي

به دو چيزعشق مي ورزم:يکي توديگري وجود تو

به دو چيز اعتقاد دارم:يکي خداوديگري تو

در اين دنيا دو چيز مي خوام:يکي تو ديگري خوشبختي تو

اين دنيا رو براي دو چيز مي خوام:يکي تو ديگري براي با تو ماندن تا هميشه .