تقدیم به اونی که از ته دل دوسش دارم!

آرزومه آرزومه که درو وا بکنی بیای تو خونه

تو رو تو بغل بگیرم عاشقونه آرزومه آرزومه

اسمت رو لبامه بی اراده چشمای تو از سرم زیاده

از قسمت دیدن تو شادم از بخت خوشم دل به تو دادم

آرزومه آرزومه

از خدامه خونه خوشبو بشه با عطر نفسهات

از خدامه که بشه مال من اون چشمای زیبات

که بشه مال من اون چشمای زیبات

هر جوری که فکر کنی باهاتم راضی به رضای اون چشاتم

خوش صورت و خوش نقش و نگاری غم و غصه ای نیست تا منو داری

آرزومه آرزومه که درو وا بکنی بیای تو خونه

تو رو تو بغل بگیرم عاشقونه آرزومه آرزومه

آرزومه آرزومه

رویای ناب

تو همون رویای نابی ساده اما عاشقانه

می خونی برای این مسافر خسته ترانه

توی غربت چشات یه کوله بارپراز بنفشه

اون نگاه مهربونو الهی خدا ببخشه

وقت لالایی بارون حرمت سبز بهاری

با نگاه ارغوانیت عشق و یاد من میاری

تو همون یاس سپیدی که به نرده تکیه کرده

دل داده به خاک باغچه تا به گلدون بر نگرده

دل داده به خاک باغچه تا به گلدون بر نگرده

می دانم که لحظه هایت هم مثل چشمهایت مهربان است برای همین است که وقتی به افق های پیش رو فکر می کنم  عشق بر بوم آرزوهایم نقاشی می شود و گلهای سرخ شمعدانی غزل آرزو را برایم می خوانند. باور کن!

عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           دیدی گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

تو

خسته ام از نوشتن،از عشق ...از نوشتن از این همه دروغ... خسته ام از این کلمات

 کودکانه،از این دلخوشی های بچه گانه خسته ام از این مستی و سردرگمی...خسته از جستجو

کردن ، فراموش کردن هستی ام ...وجودم...خسته از بازی های بچه گانه از بازی با این

همبازی های بچه تر از خودم...خسته از دویدن... برای رسیدن...برای رسیدن به هیچ! خسته

 ام از این اعتیاد قلبم به عشق...از اعتیاد چشمانم به اشک. خسته از باور دروغی بنام

عشق...خسته از این قمار ...از قمار دل...قماری که آخرش چه برنده باشی .

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهاییم راحس نکرد

در میان خنده های تلخ من

گریه پنهانیم راحس نکرد

درهجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم راحس نکرد

آنکه با آغاز من مأنوس بود

لحظه پایانیم راحس نکرد..

امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم

غرق دریای شرابم کن وبگذار بمیرم

قصه عشق به گوش من دیوانه چه خوانی

بس کن افسانه و خوابم کن وبگذار بمیرم.